Sinds een tijdje hebben we digitale televisie. Ruim driehonderd zenders over vanalles en nogwat: series, geschiedenis, muziek, nieuws, sport, porno, films, cartoons, koken, punniken, pingpongen en nagelknippen. De eerste paar weken kwam ik bijna niet van de bank af.
Plots raakte ik buitengewoon geïnteresseerd in nostalgie, stuitend slechte muziekvideo’s uit de jaren ’80 en zes uur durende documentaires over slakken of katoenplukken. Daarna zapte ik toch steeds naar de dezelfde kanalen; zo’n stuk of vijf. Maar daarvan vallen er wél drie onder de speciale themakanalen. Eigenlijk betaal ik dus bijna vijftien euro meer voor drie, vier zenders. Gekkenwerk, maar goed, daar gaat deze column niet over.
Waar het wél over gaat, is Investigation Discovery (ID). Deze zender moet je niet te vaak kijken, want dan durf je de boze enge buitenwereld nooít meer in. Moord, overvallen, verkrachters: ze komen allemaal voorbij, voorzien van reconstructies, nare muziekjes en close ups van enge gezichten en nare crime scenes. Ik mag van mezelf dan ook maar één programma op ID kijken en dat is Ghost Lab. Een team geestjagers (ja, je leest het goed) rijdt Amerika rond en onderzoekt spookhuizen en haunted buildings. Met EVP-meters, geluidsopnameapparatuur en speciale camera’s speuren ze naar geestverschijningen, paranormale activiteiten en andere vreemde, onverklaarbare fenomenen.
Daar zit ik dus geregeld om half één ’s nachts in mijn eentje naar te kijken: ghost hunters die in het pikkedonker (uiteraard) met wat zaklampen en provacaties geesten uit hun tent proberen te lokken. Laatst waren ze in de beroemde Alcatraz-gevangenis, waar ‘uit zichzelf’ een camerastandaard omkukelde en een fluisterstem opdook op de opnames: ‘I will hurt you!’ De volgende nacht sloot één van de geestjagers zichzelf op in een isolatiecel waar iemand ooit een brute, onverklaarbare dood had gevonden (gezellig) en waar men demonisch rode ogen heeft zien oplichten. Ik doe dan net alsof ik het niet eng vind, en maak het zelfs belachelijk. Totdat het afgelopen is en ik naar bed wil.
Meestal zap ik nog wat en duik vervolgens onder de wol om dwangmatig NIET aan geesten te denken. Laatst liep het anders. De show was afgelopen, ik deed de tv uit en ruimde nog wat op voordat ik ging slapen. Precies toen ik bezig was met het uitscheppen van Joep's poep uit de kattenbak, gingen álle lampen met een harde, doffe KNAL uit en zat ik in totale duisternis geschrokken op de grond. Stroom uitgevallen. Ik kon nergens mijn iPhone vinden en wist niet meer waar ik de waxinelichtjes had opgeborgen. Voorzichtig liep ik in het donker de gang op naar de meterkast.
Ineens hoorde ik met veel geraas en gedonder een fotolijstje omvallen in de slaapkamer.
‘O MIJN GOD, EEN GEEST!!!!’ gil ik hard en stoot ondertussen met een klap de paraplu om die tegen de muur staat geleund. 'WHAAAAA!'
Maar dan zie ik twee oogjes zie oplichten in het donker. Joep. Stokstijf staat hij betrapt naar het fotolijstje op de grond te kijken en dan weer naar mij.
Geen geest dus, gewoon de kat. Toch neemt dat de adrenalinegolf niet weg. Met bonkend hart haal ik de schakelaars om. Vervolgens heb ik alle lichten aangedaan, hysterisch blije cartoons opgezet en mezelf neuriënd in slaap gewiegd. Ik kijk voorlopig geen Ghost Lab meer.
