Eindejaarsstress
Eindejaarsstress. Wie het googelt, vindt vele verhalen over mensen als Gansje.Lees verder »
sep
20
20
Mayday! Woman down!
Ja hoor, de herfst is amper aangebroken, of ik heb alweer een griepje onder de leden. Als er eentje heerst, word ik prompt en zonder pardon geveld. Mijn witte (of zijn het de rode?) bloedlichaampjes zijn er altijd te laat bij als die verduvelde bacillen een brute coupe plegen op mijn -toch al zo dubieuze- gezondheid. Nu lig ik dus puffend en zuchtend in bed, of nou ja: vijftig procent van de tijd lig ik erin en voor de rest vertoef ik op de pot. De Wc-pot, ja.
Ik probeerde de slag om mijn darmen nog te voorkomen. In mijn keukenblok is één hele lade tot de nok toe gevuld een collectie medicijnen waar een gemiddelde apotheker jaloers op zou zijn. Van bonkende hoofdpijn tot brandwonden en van depressie tot paniekaanvallen: ik heb er een middel tegen en schroom niet die te fors te misbruiken. Zodra mijn darmen aankondigden dat er een oorlog op handen was en plots opzettende spierpijn overal aangaf dat het serieus was, snelde ik dan ook licht hysterisch naar dé lade om daar een pakje Immodium uit te vissen (onder de ‘i’ van immodium, naast de ‘j’ van jodium en de ‘h’ van ‘hooikoortsproblematiek’). Uiteraard gooide ik er ook meteen twee paracetamollen tegenaan, en smeerde een beschuitje met wat boter: droog voedsel werpt een barricade op tegen de vloed.Maar helaas. Hoewel het éven leek te werken, en ik de volgende dag bleekjes en zwakjes, maar gedrogeerd en hoopvol op de HAN verscheen voor een dagje hard werken, begon rond het middaguur een aftakeling van jewelste. De borrelingen in mijn darmen zwelden gevaarlijk aan, mijn slapen begonnen steeds harder te bonken en mijn ogen puilden vampierlijk uit. De welbekende mysterieuze spierpijn greep wellustig om zich heen en om twee uur was het een feit: Mayday! Woman down. Eenmaal thuis spoedde ik in gehaaste tred naar de wc en…. nou ja goed, de rest laat zich raden. Ik leef nu op beschuit, geroosterd brood (soms met kaas, maar dat is al tricky!), thee zonder melk of suiker en roosvicee. Saai.
Er is maar één voordeel aan ziek zijn, en dat is behalve héél véél slapen, het kijken van slechte (stiekem heel amusante) middagtelevisie. Oprah Winfrey, As The World Turns en de Hondenfluisteraar. Je zapt er langs met een glazige blik, het verstand op nul en het besef dat je alléén nu een geldig excuus hebt om die pulp te kijken... en eruit te zien als een make-uploze vogelverschrikker in een oude pyjama. Correctie: een bescheten make-uploze vogelverschrikker in een oude pyjama… Ik hoop dat ik snel beter ben, voordat de wintergriep gaat heersen.