Treinostalgie

Logisch, want dan is de trein nog een recreatief middel: je gaat ermee naar de dierentuin, de Efteling of opa en oma. Mama brengt boterhammen met hagelslag en drinkpakjes Chocomel mee en Papa vertelt onderweg grappige verhaaltjes. We deden ook vaak ‘ik zie, ik zie, wat jij niet ziet’, of het alfabetspel. Broertjes en zusjes heb ik niet, dus ik had áltijd het plekje bij het raam, ontving de volle aandacht van zowel mijn ouders als overige ‘gewillige’ luisteraars in de coupé en hoefde dus ook geen Fruitella’s of Rolo’s te delen. 

Wat een verschil met nu. Ik reis dagelijks met de trein. Samen met duizenden studenten, half uitgeslapen forenzen, lanterfanterende dagjesmensen, luidruchtige relschoppers, eersteklas-snobs en doorsnee burgerlui verdringen we ons als vrachtvee naast de deuren. De laatst uitstappende passagier heeft de hielen nog maar net gelicht, of de inkomende meute perst zich haastig naar binnen. In een fractie besluit je of je boven of beneden gaat zitten, met botsingen tot gevolg, gezucht links en rechts, gegraai naar gratis krantjes en gedoe met tassen en onrustige konten die gepositioneerd moeten worden. Regelmatig sta je stil in the middle of nowhere, wachtend op uitleg van de NS, die uiteraard niet komt. In het weekend of op vage feestdagen als Goede Vrijdag vergeet je dat je als student niet gratis kan reizen en dus zit je met kloppend hart en géén geldig vervoersbewijs te wachten op de confrontatie met de nors kijkende conducteur, die maar al te graag ‘jullie soort’ over één kam wil scheren en meteen met het boeteboekje wappert.

Is het dan altijd vermoeiende ellende in de trein? Nee, soms niet… Dan schijnt er een laaghangend zonnetje binnen, nip je aan een koffie, zet je je tanden in een croissantje en slaat een krantje open. Of je leest een spannend boek, luistert naar je favoriete plaat op je iPod, lacht stiekem medepassagiers uit die de domste verhalen uitwisselen en doet een dutje terwijl het gedein van de trein je dieper in slaap wiegt. Het is een mooi excuus om te laat te komen of even weg te dromen tussen school, thuis en werk. Maar je zult wel je eigen boterhammen moeten smeren, helaas.