De eerste golf van paniek rondom de EHEC-bacterie is gezakt, maar voor de neuroten onder ons zijn het nog steeds spannende tijden. Waren we eindelijk van de Mexicaanse griepepidemie af, waarbij één niesbui de aankondiging van een rappe maar pijnlijke dood betekende; nu kunnen we chronisch aan het stressen slaan vanwege een nieuwe killerbacterie, dit keer ontsproten in kiemgroenten bij onze Oosterburen. Deze eencellige engerds zorgen voor een agressieve verwoesting in je darmen en nieren, met mogelijk fatale afloop. Altijd fijn, zulk nieuws.

Ja, ik beken: ik ben zo’n neuroot die nu angstvallig kiemgroenten en stiekem óók nog steeds komkommers uit de weg gaat. Terwijl ik dól ben op komkommers. Er lag er toevallig eentje in mijn koelkast toen ik hoorde van de nieuwe volksvrees. In zijn plastic jasje lag de groene knaap onschuldig te wezen. Hij keek zelfs een beetje verdrietig. Hij en zijn kiemvriendjes worden nu massaal in de prullenbak geflikkerd, terwijl ze gewoon graag een frisse sla of saaie boterham met kaas willen opleuken, zonder dubbele agenda. Even stond ik te twijfelen. Ben ik zo’n hype-gevoelige angsthaas die preventief álle groenten vernietigt omdat er een extreem kleine kans is dat die kwaadaardige bacteriën toevallig mijn Albert Heijn hebben geïnfiltreerd?
Ja. Want ik zie mezelf in gedachten al ‘stoer’ een komkommer of berg taugé eten… en vijf minuten later panisch boven het toilet hangen om preventief mijn maag te legen. Daarna sla ik alsnog aan het piekeren wannéér het monstervirus mijn binnenste zal verscheuren. Ik stort vast te aarde, terwijl ik mijn darmen tot de laatste centimeters door mijn gehavende navel naar buiten zie etteren. Aan de andere kant; de wereld vergaat toch. Dit keer op 21 oktober. En wat is erger: in een gapende aardscheur vallen, door lava overspoeld worden, verdrinken in een modderstroom, levend verbranden…. of met EHEC-besmette taugé opknabbelen en het loodje leggen?
Ik ga daar eens even heel hard over piekeren.