Meningmoe

Ik heb menig verontschuldiging (of een nier of twee) moeten opofferen om de gemoederen te sussen of een vriendschap te herstellen. Maar liever gewapend met opinies, dan op alles ‘Eh, tja, weet ik veel…?’ of ‘Jeetje, daar denk ik niet over na, hoor!’ te antwoorden. Iets wat veel mensen verbazingwekkend vaak doen, en mij in woeste vlammen van frustratie doet uitbarsten. Het is dan ook een vreemde gewaarwording dat ik de laatste tijd omtrent veelbesproken hete hangijzers in de wereld besluiteloos en soms zelfs stíl blijf. 

Julian Assagne bijvoorbeeld, met zijn WikiLeaks. Een held, zo wordt hij genoemd. Jort Kelder sprak een tijd geleden in De Wereld Draait Door zelfs over ‘een martelaar’, waarop Jan Mulder droog constateerde dat Assagne dan eerst dood moet. Jort keek ‘m aan met zo’n ‘het-zij-zo-achtige’ blik, alsof dat noodlot voor Assagne sowieso onvermijdelijk is. Buiten kijf staat dat hij een enorme doofpot heeft opengetrokken en de inhoud op het onbeheersbaarste medium ooit heeft gezet. Amerika is witheet en diplomatieke relaties zijn beschadigd door de harde werkelijkheid die altijd ‘veilig’ achter schermen bleef. Zoals wij burgerzielen na een familiebezoek in de auto altijd iedereen even bespreken. “Wat was *piep* weer on-ge-loof-lijk bazig, vooral tegen *piep*. Op de volgende familiebijeenkomst ga ik er écht wat van zeggen. Als zij zo koppig wil zijn, dan moet ze maar gewoon keihard op de blaren zitten met d’r dikke reet, ja toch? Ome *piep* is het me eens, weet ik.” Zoiets, maar dan mét kernwapens en oplettende terroristische organisaties die hun notitieblok er dankbaar bij pakken.

Wat ik daarvan vind? Ik neem tot mijn eigen verbazing een ‘grijs’ standpunt in: aan de ene kant is het goed dat de schijnheiligheid, de werkelijke drijfveren en de geheimen van een land/supermacht als Amerika worden blootgelegd. Aan de andere kant: wat heeft het voor nut dat we alles weten? Politiek is nooit zuiver geweest, en de koningshuizen en regeringen evenmin. Wie houden we nu voor de gek? Noem me cynisch, maar hadden we nu echt verwacht dat er alleen maar eerlijke, oprechte en goede bedoelingen zouden zijn? Iedereen gaat voor zijn eigen hachje, uiteraard (of juist?) óók Amerika, hoe diplomatiek verpakt het allemaal ook lijkt. Ik zou willen dat het anders was, maar vergeet het maar. Verbaasd ben ik niet over de inhoud van de gelekte documenten, verdrietig wel. Mensen zijn onverbeterlijk, er zal nooit echt iets veranderen. Oorlogen blijven bestaan, net als honger, discriminatie, racisme, seksisme, machtsverhoudingen en eigenbelang.

Ja, dat maakt me officieel een pessimist. Wat niet betekent dat ik mijn best niet doe om de wereld te verbeteren. Ik stem netjes, scheid afval, ben vegetariër, reis met het openbaar vervoer (helaas), fiets ook weleens, benader mensen met vriendelijkheid (mits zij vriendelijk terug doen, natuurlijk….), strijd met woorden en niet met klappen, geloof zelfs in karma. Maar af en toe ben ik té ontstemd en verward door wat er in de wereld gebeurt. Het escaleert in Egypte door die afschuwelijke Mubarak, de Nederlands-Iraanse Zahra Bahrami is opgehangen in Theran omdat ze demonstreerde tegen het regime, Wilders en de PVV zijn oh-zo-populair, Rutte is aan het hakken en de spaanders vallen en vallen en vallen maar… en ik schud mijn hoofd, ben stil en kijk met de gordijnen dicht op de bank naar RTL Boulevard met een fles wijn in de ene, en een reep chocolade in de andere hand. Even pauze, hoor.