Tickethysterie

Tel daarbij het vaak vastlopende iDeal (wat nou ideaal?!) op, waardoor ik de tickets nét misloop en het moge duidelijk zijn dat ik die monsterlijke stijging van mijn bloeddruk en mijn telkens sneuvelende servies niet meer trek en alsmede ben gekapt met proberen.

Mocht je het domme geluk hebben kaarten te bemachtigen (of je hebt een geduldige vriend voor je karretje gespannen) dan ben je er nog niet. Je bankrekening echoot na van de klap, terwijl de ziekmakende uitgaven voor Sinterklaas, Kerst en Oud & Nieuw nog moeten komen. Polarisatie, toch al pijnlijk aan het toenemen in de samenleving, grijpt nu ook in je persoonlijke kring om zich heen: je voelt je zowel uitverkoren als schuldig jegens je vrienden die teleurgesteld achter het net visten. In feite zijn zij slachtoffer geworden van een overheid die de cultuursector in het nauw drijft én van de internetmaffia die zich als woeste honden storten op doorverkoopmogelijkheden. Daar zou je je héél erg druk om moeten maken. Maar waarom zou je? Jij hebt kaarten, moet nu harder werken om het gat op je bankrekening te vullen en het laatste waar je zin in hebt is schreeuwend (en in de tergende kou) de barricades op voor een onjuiste gang van ticketzaken.

Internet heeft ons goede dingen gebracht. In één muisklik heb je een gedetailleerde route met streetview, kun je communiceren per webcam met je scharrel in Timboektoe, ben je constant in contact met je vrienden via facebook en haal je vlug films en muziek binnen (uiteraard legaal, ahum, kuch). Aan de andere kant google je jezelf zó een terminale tumor bijelkaar, check je dwangmatig wat je ex uitspookt op facebook, ben je uren kwijt met het kijken naar domme youtube-filmpjes (terwijl je assessment wacht) en loop je kaarten mis voor concerten en festivals waar je een dubbele moord voor zou doen. Ondertussen hebben je smakeloze top40-buurvrouw en onverschillige techno-neefje wél tickets, gewoon ‘omdat ze toevallig om 10:00 uur achter de pc zaten en Lowlands ze wel geinig leek.’ Had je voorheen pure Lowlandsgangers; nu is het een laf samenraapsel van gelukstreffers en mainstreamers.

Ik pleit voor een stap terug. Concertkaarten en festivaltickets gewoon weer in de verkoop bij het postkantoor en platenzaken. Alles wat op internet aangeboden wordt is dus per definitie van winstzoekende doorverkopers. Als je de kaarten niet meer wilt, breng ze dan terug naar de locatie waar je ze hebt aangeschaft. Jij krijgt je geld terug en de kaarten komen opnieuw in de verkoop. Het dringt in ieder geval het aantal oplichters en lauwgestemden terug: echte liefhebbers zetten de wekker, sjokken zich door hitte of sneeuw naar het plaatselijke postkantoor en leggen het oorspronkelijke bedrag met liefde neer. Weg met die oneerlijke webhysterie, tijd voor een ommekeer.

En als je dan toch eerlijk en gezond bezig bent: ga voortaan naar de huisarts als je ergens pijn of last van hebt en bespaar jezelf de angstaanjagende Google-diagnose met 'de dood' als onvermijdelijk gevolg, spreek weer ‘ns wat vaker af met je vrienden in 3D, ga naar de bioscoop als je een een film graag wilt zien en schakel je modem uit als je een assessment moet maken (zodat je niet die vierhonderd vakantiefoto's van je oude klasgenoot doorploegt, maar ‘ns een keer alles OP TIJD af hebt). Anders word je gaandeweg een heel neurotische, hysterische, manipulatieve en gemakzuchtige luiwammes die steeds achter het ticket-net vist en daarom zure columns schrijft. Ik spreek uit ervaring.