Supermarktsnobisme

Supermarkten als C1000, Jumbo en Coöp hebben wel de moeite genomen om de hele handel van de dozen naar de schappen te tillen, maar daar is alles mee gezegd. De gangpaden zijn te krap en het ruikt er net iets te sterk naar kruiden, meurende vis, snoepjes of penetrante kazen. Gangpadblokkerende krijskleuters en trage bejaarden zijn opvallend oververtegenwoordigd, en hoeveel vrolijke muziek en originele acties (duivelse Dungans, iemand?) ze er ook tegenaan gooien, de treurigheid sijpelt door de pogingen tot gezelligheid heen. Zelfs de courgettes, appels en komkommers stralen dit uit. Ze liggen er steevast beurs, eenzaam en onbekommerd bij. Een verstoten tomaatje is onder de stelling gerold, terwijl er een janklied van Gordon door de winkel schalt. Ellende.

Dus maak ik dagelijks een snobistische gang naar de Albert Heijn. Ik voel me daar prima, en de groenten ook. Ze liggen met z’n velen in de bakken, stralend van versheid. Soms durf ik zo’n groepje bosuien niet weg te pakken van hun vriendjes, bang dat ze het op een huilen zetten. Alle afdelingen zijn systematisch ingericht, de muziek irriteert me zelden, het ruikt er niet overdreven naar worst of limonade, er is genoeg keus en je struikelt zowat over de behulpzame vakkenvullers, die altijd even naar achter lopen als mijn lievelingsproducten op zijn. En al zouden ze daar drie koprollen maken in plaats van keihard te zoeken; ze doen tenminste alsof het ze een reet kan schelen. Fijn vind ik dat. Extra aangenaam zijn de slinks opgestelde stellingen vol hebbedingetjes. Zo werd ik laatst hysterisch blij van een schrijfsetje met uiltjes erop, die het meisje van vijf naast mij al even dolgedraaid stemde. Met bloemen bedrukte mokken, bordjes met het konijntjes: blind flikker ik ze in mijn mandje, bovenop alle superdure boodschappen. Als gevolg krijg ik van het totaalbedrag iedere keer weer een maximale hartverzakking . Uit mijn akelig lege portemonnee klinkt een echo: ‘stop,..op,..op,…op!’

De laatste twee weken heb ik met veel moeite de paarsroze waxinelichthouders met snoezige vogeltjes erop genegeerd, evenals de luxe roze koeken (ga dat proeven!) op de versafdeling. Toch weet ik dat er een einde komt aan mijn verzet: de kerst is in aantocht, ínclusief onweerstaanbare tafelkleedjes bedrukt met lieve hertjes, gezellige mandjes in de vorm sneeuwvlokjes en verleidelijk lonkende flessen (belachelijk dure) prosecco. Help.