De Howard-wijk

Ik ben bedrijvig op zoek naar een kamer voor een paar maanden. In het deftige centrum stap ik op de metro. Mannen met lange grijze jassen, koffers en een stoïcijnse blik. Natte zolen van het hemelwater dat die middag onophoudelijk naar beneden komt. Bij de Howard-wijk, in het Noordoosten, verlaat ik de ondergrondse. 

Buiten bij de uitgang staat een groepje jonge heren. Ze dragen zwarte petjes met daarop een ‘New York-Yankees’-logo. Eén van hen lacht om een grap en ik zie een rij gouden tanden blikkeren alsof de zon schijnt. Dan kijkt hij, net als zijn kompanen, mijn kant op. De lach verdwijnt. Voor een moment word ik van top tot teen door de scanner gehaald. Ik hoor ze denken: Shall we rob the guy? Ik kijk even vluchtig om me heen, op zoek naar de gemixte bevolking. Direct ben ik me bewust van mijn vooroordelen. Niemand in de buurt. Ik doe alsof mijn neus bloedt en loop rustig door. Ik passeer ze, kijk nog even achterom en zie dat ze begonnen zijn met een potje ‘rock-paper-scissors’. Fijn.

Terwijl ik kijk naar de spelende gangsters, knal ik bijna tegen een kleine donkere vrouw op. Ze zwalkt. Ik zie dat ze tijdens het lippenstiften lichtelijk is uitgeschoten, haar neusgaten kleuren bordeauxrood. De vriendelijke dame heeft haar broek met urinevlekken op haar knieën zitten, een sjaaltje van tijgerprint heeft ze om haar hoofd gebonden. “You have some change sir”, proest ze terwijl er rijkelijk spetters alcohol op mijn jas vliegen. Ze steekt haar arm uit. Ik zeg dat het me spijt.

Ik denk nu weer aan haar. Zomaar. Ik heb haar nooit meer gezien, maar ze heeft die dag blijkbaar toch indruk op mij gemaakt in Howard, een van de armere wijken van de stad. Precies in deze achterstandswijken worden condooms uitgedeeld. Het anticonceptiemiddel is al sinds 1993 te koop in de VS, maar wordt minder verkocht vanwege de hoge prijs die ervoor moet worden betaald.