De openbare bibliotheek

Het is vroeg, de bibliotheek is net open. Buiten is het mistig, bleke mensen kuieren over de ruwe stenen in de Koningsstraat. Ik loop naar binnen, kijk naar links. Een bolwangige baliejuffrouw doet haar computer aan, onverschillig roert ze in haar koffie. Naast haar zit een collega, groene coltrui, brilletje voorop de neus. Druk met haar toetsenbord.

Ik begroet ze, kort en bondig, en merk dat ik wel een kauwgompje kan gebruiken. Dan loop ik naar het ‘leeslandschap’ van de bibliotheek, glijd ik langs schappen vol boeken, cd’s van toen en een enkele videoband van Freek de Jonge toen-ie nog leuk was. Op de tweede verdieping is mijn stek. Daar zit ik al weken, misschien wel maanden. Afgesloten en geconcentreerd geef ik daar mijn scriptie vorm. Ik kijk langs mijn laptop door de ramen naar buiten. Buiten roken de schoorstenen. Ik zie een seksshop waarvan het logo boven de ingang het ‘standje 69’ uitbeeldt, voor de ingang een jong meisje met ravenzwart haar. Ze rookt.

Afgesloten ben ik eigenlijk nimmer. De bibliotheek is niet voor niets ‘openbaar’. Ik word geflankeerd door allerhande mensen, zittend aan een lange tafel. Rechts van mij slaapt een donkere jongen, ongeschoren en met de capuchon van zijn “Karl Kani”-jas nonchalant over zijn hoofd getrokken. Ik hoor zijn trilhaartjes zachtjes knisperen. Voor hem ligt een boek over vissen en wat voor pracht en praal de oceaan ons te bieden heeft. Waarschijnlijk werd het teveel voor hem.

Ik pleeg een belletje in de lobby, een man met pimpelpaarse wallen en een sjekkie achter zijn oor kijkt me verwilderd aan. Of ik even wat zachter wil praten. Het is bijna sluitingstijd. De schoonmaker is een vriendelijke man en schudt zijn rammelende sleutelbos jolig in het rond. Hij loopt ontspannen langs de schappen, strijkt met zijn vinger langs de boeken. Ze staan weer recht in de kast. Fijn, dan kan ik nu ook naar huis.