Olga Oordeelt: 'The Descendants Oscar-waardig? Hell yes!'

Vreemdgangers, opgelet! Wist je al dat je vreemdgangpraktijken vrijwel altijd uitkomen? Is het niet je eigen schuldgevoel dat je alles doet opbiechten, dan is het wel wreed ‘toeval’: een per ongeluk openstaande email, je rondslingerende telefoon met een niet-gedelete pikant sms’je of iemand die je betrapt en je partner inlicht. Wat dit met The Descendants heeft te maken? Veel. Matt King (George Clooney) zit al 23 dagen aan het bed van zijn vrouw Elizabeth. Ze is in coma geraakt na
een watersportongeluk. Hij neemt zich voor dat als ze bijkomt, hij een betere echtgenoot en vader voor hun twee dochters Scottie en Alex zal zijn. Als kijker leef je meteen met hem mee. Ja, hij is teveel bezig geweest met zijn werk: hij is advocaat en afstammeling van Hawaiiaanse adel. Hij staat op het punt grond te verkopen die al jaren in familiebezit is. Misschien had hij vaker thuis moeten zijn? Meer aandacht moeten besteden aan zijn gezin? Clooney speelt zijn rol knap. Verslagenheid, hoop, gelatenheid, voornemens; het is allemaal subtiel te lezen in zijn gezicht en lichaamshouding. Maar dan schudt dochter Alex hem bruut wakker: Elizabeth had een affaire en was van plan van hem te scheiden. Zo zie je maar: je geheimen komen op de raarste momenten uit. De verbijstering is groot. Op slippers en in hawaiishirt (‘My friends think that because we live in Hawaii, we live in paradise. Are they insane? Do they think we’re immune to life? How can they possibly think our families are less screwed up? Our heartaches, less painful?’) gaat hij verhaal halen. Niet bij Elizabeth natuurlijk, maar haar beste vriendin Kai. Wat volgt is een tragikomische reis langs confrontatie, bezinning, vergeving en, uiteindelijk, verwerking. Oscarwaardig? Hell yes! Gaat dat zien.