The Hangover 2: 'A sick night, biiiitches!'

Recensie
-------------------------------------------

Als mijn vriend ‘een paar biertjes’ met zijn vrienden zou drinken in Las Vegas, om vervolgens fucked up en brak wakker te worden met een baby in de kast, een tijger in de badkamer en werkelijk géén herinnering heeft aan wat er is gebeurd...zou ik alles behalve lachen. Toch vond ik het hysterisch grappig toen Phil (gespeeld door Bradley Cooper, die ik niet anders kan omschrijven dan SEKS OP TWEE BENEN), Stu (Ed Helms) en Alan (Zack Galifianakis) in The Hangover (2009) in bovenstaand scenario verzeild raakten. Mijn lachspieren werden zodanig overwerkt, dat ik dronken van meligheid de bioscoop uit zwalkte. Vooral de aftiteling, waarbij foto’s van de vergeten nacht voorbij komen, is EPIC.

In The Hangover II is het uiteraard weer raak, maar dan in Bangkok, de hectische hoofdstad van Thailand. Ondanks dat Stu, aanstaand bruidegom, alles zo zorgvuldig mogelijk heeft uitgestippeld om herhaling te voorkomen, gaat alles mis en hóe. Een drugsdealend, kettingrokend aapje gehuld in een mini-spijkerjasje, stripperchicks with dicks, topcrimineel Mr. Chow die permanent met zijn smoelwerk in een berg cocaïne hangt (‘We had a sick night, biiiiiitches!’), Stu die wakker wordt met een enorme tatoeage op zijn linker gezichtshelft en wederom een vermiste vriend (broertje van de bruid), met als enige aanwijzing zijn afgehakte vinger in een kommetje ijs.

Je zou denken dat het niet geloofwaardig meer is dat ze wederom totaal uit hun schedels zijn gegaan en zich niks meer kunnen herinneren, maar dat is gek genoeg onbelangrijk. Kracht van The Hangover is de briljante chemie tussen de acteurs en de werkelijk hysterisch grappige scènes. Al gaan de makers door tot The Hangover 25; ik blijf kijken.

(OH)

------------------------------------------

Vijf van de vijf sterren