Olga Oordeelt: Dr. Ellen is een wonder!
Onze Olga, kritische recensent, is nooit te beroerd om een misbaksel de grond in te boren. Maar als iets goed is, mag de hele wereld dat ook weten. 'Deze fantastische, supergrappige serie moet ik even bewieroken', schrijft ze dan ook in de jongste Sensor. 'De sarcastische toon, het inspelen op onze roddelcultuur, de zelfspot van de sterren en de droogkloterij van Martine Sandifort maken dit mijn favoriete serie van Nederlandse makelij.'
Dr. Ellen - psychiater van de sterren
Omdat ik laatst met weinig subtiliteit twee nieuwe Nederlandse ‘komedieseries’ (lees: afgezaagde gedrochten) door de gehaktmolen heb gehaald, ging ik voor deze editie van Olga Oordeelt op zoek naar een film die me zéker weten zou bekoren. Zodat er weer ‘ns iets positiefs uit mijn vingers zou vloeien bij het aanraken van mijn mishandelde toetsenbord. Er kwam iets anders positiefs op mijn pad: vrijdag stuitte ik bij het zappen op de nieuwe VARA-serie Dr. Ellen, ‘psychiater van de sterren’. Deze fantastische, supergrappige serie moet ik even bewieroken.
Cabaretière Martine Sandifort speelt dokter Ellen Goedkoop, een roddelzieke, gefrustreerde psychiater die alles op zichzelf betrekt en er nogal onorthodoxe methodes op na houdt. In haar praktijk in hartje Amsterdam ploffen Bekende Nederlanders op haar bank om hun onzekerheden te ventileren. Het briljante aan deze serie is dat de BN’ers gewoon zichzelf ‘spelen’ en behoorlijk veel zelfspot tonen. Ze blijven dicht bij hun eigen verhaal, maar steken er de draak mee.
Zo heeft Joop Braakhekke een woedeaanval waarbij hij een prei stukslaat, vertelt Henny Huisman over zijn nagelknipobsessie en de vrees dat Jacques d’Ancona altijd poedelnaakt met hem belt, mist Hans Klok Las Vegas en krijgt daarom backstage in Doetinchem een dip, is Adje klaar met zijn mongoloïde imago en wil hij gewoon weer Arjan zijn (middels een wedergeboorte tussen Ellens benen) en komt Hans Dorresteijn steeds zonder afspraak aankakken (‘Hans Dorresteijn, wat dóe jij hier! We zijn twaalf jaar bezig geweest. Ga toch wég man, we hebben de therapie allang afgerond!’).
De sarcastische toon, het inspelen op onze roddelcultuur, de zelfspot van de sterren en de droogkloterij van Martine Sandifort maken dit mijn favoriete serie van Nederlandse makelij. Een wonder.
Door Olga Helmigh
