Oostpool brengt hartverscheurend drama over depressieve studente
Zoals je weet, zijn wij van Sensor nooit te beroerd om onze lezers/bezoekers te voorzien van een stukje kunst en cultuur. Gewoon, voor een beetje verdieping in deze ó zo oppervlakkige tijden. Daarom stuurden we onze society-reporter Renée Jenniskens naar Arnhem om verslag te doen van de nieuwste Oostpool-productie 'Till the fat lady sings'. Een recensie...
Recensie van 'Till the fat lady sings' door Toneelgroep Oostpool
Een scene aan een tafeltje. Twee studenten drinken cocktails. Het meisje, Jessy, rookt de ene sigaret na de andere. Ze praat over de zinloosheid van hun studie, over hoe ze gestopt is met acteren. Af en toe loopt ze weg, blijft een poosje weg en komt weer terug. Duidelijk is dat het niet goed met haar gaat. Aan het einde van die scène valt ze flauw en in de daaropvolgende scènes wordt pas goed duidelijk hoe zij zich voelt.
Familiedrama
Die scènes spelen zich allemaal in het gezin waar Jessy thuishoort. Ze ligt vooral depressief op de bank. Tot op het bot worden de familietragedies van het grote gezin gefileerd. Als toeschouwer maak je zelf het verhaal in deze voorstelling. Alsof je in een boek aan het lezen bent, zo ben je er mee bezig. De spelers zetten de personages neer. Dat doen ze op zo’n hartverscheurende en meeslepende manier, dat je als toeschouwer regelmatig kippenvel krijgt.
Droogkomische taferelen
Het is geen voorstelling die je ‘leuk’ zou kunnen noemen. Integendeel. Toch krijg je droogkomische taferelen te zien. Zoals de ijzersterke uitspraak van broer Walter (gespeeld door Den Hartogh) die op het toneel staat in zijn beste pak en glanzend glad gekamde haren: ‘Ik ga naar Parijs. Daar zijn ze losser en tegelijkertijd ook gedisciplineerder’. Ondertussen lijken zijn armen zó lang te zijn, dat zijn handen zijn knieen raken. Het is de uitspraak van een slungel.
Machteloosheid
Dat het verhaal in de zestiger jaren speelt, maakt niets uit, de thema’s zijn universeel. Het stuk gaat over vraagstukken als zoeken naar zingeving, over spiritualiteit, over de verhouding tussen ouders en kinderen en over machteloosheid.
Aanrader?
'Till the fat lady sings' wordt gespeeld door Maria Kraakman en Sanne den Hartogh. Kraakman won vorig jaar de Theo d'Or 2010, de belangrijkste theaterprijs voor de beste actrice. Misschien is Sanne den Hartogh zo mogelijk een nóg beter acteur. Dat is in ieder geval in dit stuk zo.
Recensent Renée: 'Oostpool maakt het de kijker lastig, maar aandacht wordt beloond met een schouwspel om nog lang over na te denken.'
Is Till the fat lady sings een aanrader voor het grote publiek? Zeker niet. Oostpool maakt het de kijker weer eens zeer lastig. Je krijgt het niet cadeau, maar tijd (ruim anderhalf uur van vooral dialogen) en aandacht worden ruimschoots beloond met een schouwspel om nog na lang over na te denken.
Till the fat lady sings is de komende maand nog op verschillende data te zien in onder meer Nijmegen en Arnhem. Check de site voor de juiste data.
