Studentencolumn: Allemaal broeders
Sander Timmermans is derdejaars student Culturele & Maatschappelijke Vorming (CMV). Voor zijn stage werkt hij met jonge delinquenten in een gevangenis in Kaapstad (Zuid-Afrika). De berichtgeving rond dit land gaan de laatste maanden en de komende maanden waarschijnlijk vooral over het Wereldkampioenschap Voetbal dat daar in juni en juli wordt gehouden. Maar dat is niet het enige wat er gebeurt. Tot de start van het WK geeft Sander zijn persoonlijke kijk op het grootste sportevenement ter wereld en wat dit doet met de lokale bevolking en haar omgeving.
Verschillende vrienden, allen een lach
In de Nederlandse cultuur is het bijna vanzelfsprekend dat mannelijke vrienden niet uitkomen voor hun vriendschap. Ik herken dit in mijn hechte bloedlijn alsmede bij mijn goede vrienden. Ik heb er nooit zo'n probleem in gezien om vriendschap openlijk te tonen en waarschijnlijk ligt hierin de reden dat ik me zo op mijn gemak voel in Woodstock, de eerstvolgende zuidwaartse buitenwijk van Cape Town. Mijn lokale vrienden halen me liefdevol binnen, iedere dag weer. (Ik verkondig ze bijna als 'tijdelijk' wegens mijn aflopende tijdsbestek in Zuid-Afrika maar geen enkele vriendschap slijt natuurlijkerwijs gedurende een mensenleven.) Daarbij voel ik me verplicht om aan te vullen dat deze vriendschapsbanden niet verkeren in specifieke leeftijdscategorieën, en de fabel dat openhartigheid rijpt met de jaren, kan afgeschreven worden. Mijn Zuid-Afrikaanse vrienden alsmede de Nigeriaanse, Zimbabwaanse, Pakistaanse en Congolese, waarvan de leeftijden lopen van 9 tot 66, tonen te allen tijde die gigantische grimas wanneer ze me binnenhalen. De grimas die ik voorheen ontving met Nederlandse achterdocht en hoede, zoals ik ook het WK voetbal benaderde.
Weg met de argwaan, welkom het enthousiasme
Mijn motivatie question everything is er nog steeds maar ik begin steeds meer uit te kijken naar de World Cup, het gigantische feest dat ik voorheen argwanend bekeek. En ik hou niet eens van voetbal, maar des te meer van de erbarmelijkheid die ik ga missen na terugkomst in Nederland. Ongeacht de aangewakkerde rassenhaat na de moord op de extreem rechtse politicus Terre’Blanche is de hand-in-hand leefstijl hartverwijdend. In Cape Town is er feitelijk weinig ruimte voor rassendiscriminatie. Er is maar een manier om de dag door te brengen en dat is samen. Vandaar dat het WK niet slechts gaat om het spel maar om de broederschap. Kijk naar de kleuren in de vlag, de tenues en de Bafana Bafana supporters. Het open enthousiasme voor het land, en daarmee voor elkaar, laait op!
